mortuus
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
[edit] Latin
[edit] Etymology
Perfect active participle of morior (“die”)
[edit] Pronunciation
[edit] Participle
mortuus m. (feminine mortua, neuter mortuum); first/second declension
- dead, having died.
- decayed, withered
- (figuratively) faint, overwhelmed.
[edit] Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | mortuus | mortua | mortuum | mortuī | mortuae | mortua | |
| genitive | mortuī | mortuae | mortuī | mortuōrum | mortuārum | mortuōrum | |
| dative | mortuō | mortuae | mortuō | mortuīs | mortuīs | mortuīs | |
| accusative | mortuum | mortuam | mortuum | mortuōs | mortuās | mortua | |
| ablative | mortuō | mortuā | mortuō | mortuīs | mortuīs | mortuīs | |
| vocative | mortue | mortua | mortuum | mortuī | mortuae | mortua | |
[edit] Descendants
[edit] Noun
mortuus (genitive mortuī); m, second declension
[edit] Inflection
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | mortuus | mortuī |
| genitive | mortuī | mortuōrum |
| dative | mortuō | mortuīs |
| accusative | mortuum | mortuōs |
| ablative | mortuō | mortuīs |
| vocative | mortue | mortuī |
