publicus
Definition from Wiktionary, a free dictionary
Contents |
[edit] Latin
[edit] Etymology
Contracted from populicus < populus (“‘the people’”)
[edit] Adjective
pūblicus m. (feminine pūblica, neuter pūblicum); first/second declension
- of or belonging to the people, State, or community
- public, general
- (substantive) a public officer, magistrate
[edit] Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | pūblicus | pūblica | pūblicum | pūblicī | pūblicae | pūblica | |
| genitive | pūblicī | pūblicae | pūblicī | pūblicōrum | pūblicārum | pūblicōrum | |
| dative | pūblicō | pūblicae | pūblicō | pūblicīs | pūblicīs | pūblicīs | |
| accusative | pūblicum | pūblicam | pūblicum | pūblicōs | pūblicās | pūblica | |
| ablative | pūblicō | pūblicā | pūblicō | pūblicīs | pūblicīs | pūblicīs | |
| vocative | pūblice | pūblica | pūblicum | pūblicī | pūblicae | pūblica | |
[edit] Synonyms
- (public): forēnsis
[edit] Derived terms
[edit] Related terms
[edit] Descendants
[edit] References
- “publicus” in Charlton T. Lewis & Charles Short (1879), A Latin Dictionary (Oxford: Clarendon Press)