westen
Definition from Wiktionary, a free dictionary
See also Westen
Contents |
[edit] Dutch
[edit] Noun
westen n.
- west
- De zon gaat onder in het westen. — The sun sets in the west.
[edit] Antonyms
[edit] Derived terms
[edit] Old English
[edit] Etymology
Proto-Germanic *wōstin. Akin to Old English wēste "void, desolate"
[edit] Noun
wēsten n, m, f
[edit] Declension 1 (neut.)
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| nominative | wēsten | wēstennu |
| accusative | wēsten | wēstennu |
| genitive | wēstennes | wēstenna |
| dative | wēstenne | wēstennum |
[edit] Declension 2 (masc.)
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| nominative | wēsten | wēstenas |
| accusative | wēsten | wēstenas |
| genitive | wēstenes | wēstena |
| dative | wēstene | wēstenum |
[edit] Declension 3 (fem.)
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| nominative | wēsten | wēstena |
| accusative | wēstene | wēstena |
| genitive | wēstene | wēstena |
| dative | wēstene | wēstenum |
[edit] Adjective
wēsten