συμπίπτω
Ancient Greek
Etymology
From συν- (sun-, “together”) + πίπτω (píptō, “I fall”).
Pronunciation
- (5th BCE Attic) IPA(key): /sym.pǐːp.tɔː/
- (1st CE Egyptian) IPA(key): /symˈpip.to/
- (4th CE Koine) IPA(key): /symˈpip.to/
- (10th CE Byzantine) IPA(key): /symˈpip.to/
- (15th CE Constantinopolitan) IPA(key): /simˈbip.to/
Verb
σῠμπῑ́πτω • (sumpī́ptō)
- I fall together, meet violently
- I fall in with, meet with (especially with accidents, misfortunes)
- (of accidents, ailments, symptoms, events) I fall upon, happen to
- (abstract) I happen, occur
- I coincide, agree or be in accordance with
- I fall together (i.e. fall in, especially of a house)
- I fall together, fall into the same line
Conjugation
Present: συμπίπτω
number | singular | dual | plural | ||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
present | first | second | third | second | third | first | second | third | |
active | indicative | συμπίπτω | συμπίπτεις | συμπίπτει | συμπίπτετον | συμπίπτετον | συμπίπτομεν | συμπίπτετε | συμπίπτουσῐ(ν) |
subjunctive | συμπίπτω | συμπίπτῃς | συμπίπτῃ | συμπίπτητον | συμπίπτητον | συμπίπτωμεν | συμπίπτητε | συμπίπτωσῐ(ν) | |
optative | συμπίπτοιμῐ | συμπίπτοις | συμπίπτοι | συμπίπτοιτον | συμπιπτοίτην | συμπίπτοιμεν | συμπίπτοιτε | συμπίπτοιεν | |
imperative | σύμπιπτε | συμπιπτέτω | συμπίπτετον | συμπιπτέτων | συμπίπτετε | συμπιπτόντων | |||
infinitive | participle | ||||||||
συμπίπτειν | συμπίπτων, συμπίπτουσᾰ, σύμπιπτον |
Imperfect: συνέπιπτον
number | singular | dual | plural | ||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
imperfect | first | second | third | second | third | first | second | third | |
active | indicative | συνέπιπτον | συνέπιπτες | συνέπιπτε | συνεπίπτετον | συνεπιπτέτην | συνεπίπτομεν | συνεπίπτετε | συνέπιπτον |
Further reading
- “συμπίπτω”, in Liddell & Scott (1940) A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
- συμπίπτω in Bailly, Anatole (1935) Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette