मन्यु

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Sanskrit[edit]

Etymology[edit]

From Proto-Indo-Aryan *manyúṣ, from Proto-Indo-Iranian *manyúš. Cognate with Avestan 𐬨𐬀𐬌𐬥𐬌𐬌𐬎‎ (mainiiu‎), 𐬀𐬢𐬭𐬀⸱𐬨𐬀𐬌𐬥𐬌𐬌𐬎 (aŋra mainiiu) (whence English Angra Mainyu).

Pronunciation[edit]

  • (Vedic) IPA(key): /mɐn̪.jú/, [mɐj̃.jú]
  • (Classical) IPA(key): /ˈmɐn̪.ju/
  • Noun[edit]

    मन्यु (manyúm

    1. mind, spirit
    2. mood
    3. passion
    4. anger
    5. sorrow

    Declension[edit]

    Masculine u-stem declension of मन्यु
    Nom. sg. मन्युः (manyuḥ)
    Gen. sg. मन्योः (manyoḥ)
    Singular Dual Plural
    Nominative मन्युः (manyuḥ) मन्यू (manyū) मन्यवः (manyavaḥ)
    Vocative मन्यो (manyo) मन्यू (manyū) मन्यवः (manyavaḥ)
    Accusative मन्युम् (manyum) मन्यू (manyū) मन्यून् (manyūn)
    Instrumental मन्युना (manyunā) मन्युभ्याम् (manyubhyām) मन्युभिः (manyubhiḥ)
    Dative मन्यवे (manyave) मन्युभ्याम् (manyubhyām) मन्युभ्यः (manyubhyaḥ)
    Ablative मन्योः (manyoḥ) मन्युभ्याम् (manyubhyām) मन्युभ्यः (manyubhyaḥ)
    Genitive मन्योः (manyoḥ) मन्य्वोः (manyvoḥ) मन्यूनाम् (manyūnām)
    Locative मन्यौ (manyau) मन्य्वोः (manyvoḥ) मन्युषु (manyuṣu)