मृग

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Hindi[edit]

मृग

Etymology[edit]

From Sanskrit मृग ‎(mṛga).

Noun[edit]

मृग ‎(mŕigm ‎(Urdu spelling مرگ)

  1. deer
  2. antelope

Sanskrit[edit]

Noun[edit]

मृग ‎(mṛgam

  1. deer
  2. assorted forest animals, e.g. fawn, gazelle, antelope, etc.

Declension[edit]

Masculine a-stem declension of मृग
Nom. sg. मृगः ‎(mṛgaḥ)
Gen. sg. मृगस्य ‎(mṛgasya)
Singular Dual Plural
Nominative मृगः ‎(mṛgaḥ) मृगौ ‎(mṛgau) मृगाः ‎(mṛgāḥ)
Vocative मृग ‎(mṛga) मृगौ ‎(mṛgau) मृगाः ‎(mṛgāḥ)
Accusative मृगम् ‎(mṛgam) मृगौ ‎(mṛgau) मृगान् ‎(mṛgān)
Instrumental मृगेन ‎(mṛgena) मृगाभ्याम् ‎(mṛgābhyām) मृगैः ‎(mṛgaiḥ)
Dative मृगाय ‎(mṛgāya) मृगाभ्याम् ‎(mṛgābhyām) मृगेभ्यः ‎(mṛgebhyaḥ)
Ablative मृगात् ‎(mṛgāt) मृगाभ्याम् ‎(mṛgābhyām) मृगेभ्यः ‎(mṛgebhyaḥ)
Genitive मृगस्य ‎(mṛgasya) मृगयोः ‎(mṛgayoḥ) मृगानाम् ‎(mṛgānām)
Locative मृगे ‎(mṛge) मृगयोः ‎(mṛgayoḥ) मृगेषु ‎(mṛgeṣu)