brzęczeć

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Polish[edit]

Etymology[edit]

From Proto-Slavic *bręčati.

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): /ˈbʐɛn.t͡ʂɛt͡ɕ/
  • (file)

Verb[edit]

brzęczeć impf

  1. to buzz
  2. to hum
  3. to clang

Conjugation[edit]

Derived terms[edit]

Further reading[edit]

  • brzęczeć in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • brzęczeć in Polish dictionaries at PWN