Jump to content

culminant

From Wiktionary, the free dictionary

English

[edit]

Etymology

[edit]

From French culminant.

Adjective

[edit]

culminant (comparative more culminant, superlative most culminant)

  1. being vertical, or at the highest point of altitude
  2. (by extension) predominant or highest quality, power, greatness etc.
    culminant point

References

[edit]

Catalan

[edit]

Etymology 1

[edit]

Pronunciation

[edit]

Adjective

[edit]

culminant m or f (masculine and feminine plural culminants)

  1. culminating

Etymology 2

[edit]

Verb

[edit]

culminant

  1. gerund of culminar

French

[edit]

Pronunciation

[edit]

Adjective

[edit]

culminant (feminine culminante, masculine plural culminants, feminine plural culminantes)

  1. highest (typically of mountains)

Participle

[edit]

culminant

  1. present participle of culminer

Further reading

[edit]

Romanian

[edit]

Etymology

[edit]

Borrowed from French culminant.

Adjective

[edit]

culminant m or n (feminine singular culminantă, masculine plural culminanți, feminine/neuter plural culminante)

  1. culminating

Declension

[edit]
Declension of culminant
singular plural
masculine neuter feminine masculine neuter feminine
nominative-
accusative
indefinite culminant culminantă culminanți culminante
definite culminantul culminanta culminanții culminantele
genitive-
dative
indefinite culminant culminante culminanți culminante
definite culminantului culminantei culminanților culminantelor