dölyf

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Hungarian[edit]

Etymology[edit]

Back-formation from dölyfös, created during the Hungarian language reform which took place in the 18th–19th centuries.

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): [ˈdøjf]
  • Hyphenation: dölyf

Noun[edit]

dölyf ‎(plural dölyfök)

  1. arrogance, haughtiness

Declension[edit]

Inflection (stem in -ö-, front rounded harmony)
singular plural
nominative dölyf dölyfök
accusative dölyföt dölyföket
dative dölyfnek dölyföknek
instrumental dölyffel dölyfökkel
causal-final dölyfért dölyfökért
translative dölyffé dölyfökké
terminative dölyfig dölyfökig
essive-formal dölyfként dölyfökként
essive-modal
inessive dölyfben dölyfökben
superessive dölyfön dölyfökön
adessive dölyfnél dölyföknél
illative dölyfbe dölyfökbe
sublative dölyfre dölyfökre
allative dölyfhöz dölyfökhöz
elative dölyfből dölyfökből
delative dölyfről dölyfökről
ablative dölyftől dölyföktől
Possessive forms of dölyf
possessor single possession multiple possessions
1st person sing. dölyföm dölyfeim
2nd person sing. dölyföd dölyfeid
3rd person sing. dölyfe dölyfei
1st person plural dölyfünk dölyfeink
2nd person plural dölyfötök dölyfeitek
3rd person plural dölyfük dölyfeik

See also[edit]