fräigje

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Saterland Frisian[edit]

Verb[edit]

fräigje
  1. to ask
Gruundfoarm: fräigje
Infinitive: tou fräigjen
Present tense Past tense
iek fräigje wie fräigje iek fräigede wie fräigeden
du fräigest jie fräigje du fräigedest jie fräigeden
hie/ju/dät fräiget jo fräigje hie/ju/dät fräigede jo fräigeden
Present participle Imperative Auxiliary Past participle
fräigjend Singular: fräige hääbe fräiged
Plural: fräigjet