gebrekkig

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

From gebrek (deficiency) +‎ -ig.

Pronunciation[edit]

  • (file)

Adjective[edit]

gebrekkig (comparative gebrekkiger, superlative gebrekkigst)

  1. deficient, lacking

Inflection[edit]

Inflection of gebrekkig
uninflected gebrekkig
inflected gebrekkige
comparative gebrekkiger
positive comparative superlative
predicative/adverbial gebrekkig gebrekkiger het gebrekkigst
het gebrekkigste
indefinite m./f. sing. gebrekkige gebrekkigere gebrekkigste
n. sing. gebrekkig gebrekkiger gebrekkigste
plural gebrekkige gebrekkigere gebrekkigste
definite gebrekkige gebrekkigere gebrekkigste
partitive gebrekkigs gebrekkigers