lijf

Dutch

Etymology

From Middle Dutch lijf, from Old Dutch līf, from Proto-West Germanic *līb, from Proto-Germanic *lībą.

Pronunciation

• IPA^(key): /lɛi̯f/

• Audio:

  (file)

• Hyphenation: lijf
• Rhymes: -ɛi̯f

Noun

lijf n (plural lijven, diminutive lijfje n)

1. a body

   Synonym: lichaam

   Hyponyms: kadaver, kreng, lijk

2. a corsage
3. (algebra, in the Netherlands) a field
4. (algebra, in Belgium) a division ring

Derived terms

• achterlijf
• aflijven
• bovenlijf
• de stuipen op het lijf jagen
• die een wijf trouwt om het schoon lijf, verliest het lijf en houdt het wijf
• inlijven
• lijfarts
• lijfeigen
• lijfelijk
• lijfgeur
• lijfknecht
• lijflied
• lijfrente
• lijfwacht
• lijvig
• onderlijf
• zwaarlijvig

Descendants

• Afrikaans: lyf
• Berbice Creole Dutch: lifu
• Negerhollands: lief, lif, lijf

Middle Dutch

Etymology

From Old Dutch līf, from Proto-West Germanic *līb.

Noun

lijf n or m

1. body
2. life (being alive)
3. life (course of life)
4. life force

Inflection

Strong neuter noun

	singular	plural
nominative	lijf	lijf, live
accusative	lijf	lijf, live
genitive	lijfs	live
dative	live	liven

Strong masculine noun

	singular	plural
nominative	lijf	live
accusative	lijf	live
genitive	lijfs	live
dative	live	liven

Descendants

• Dutch: lijf
  • Afrikaans: lyf
  • Berbice Creole Dutch: lifu
  • Negerhollands: lief, lif, lijf
• Limburgish: lief
• Zealandic: lief

Further reading

• “lijf”, in Vroegmiddelnederlands Woordenboek, 2000
• Verwijs, E.; Verdam, J. (1885–1929), “lijf”, in Middelnederlandsch Woordenboek, The Hague: Martinus Nijhoff, →ISBN

Middle English

Noun

lijf

1. alternative form of lyf