oever

See also: Over, Över, over, over-, över, över-, and øver

Dutch

Etymology

From Middle Dutch oever, from Old Dutch *uovar, from Proto-Germanic *ōferaz. Cognate with German Ufer.

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈuvər/

• Audio:

  (file)

• Hyphenation: oe‧ver
• Rhymes: -uvər

Noun

oever m (plural oevers, diminutive oevertje n)

1. bank (as in riverbank), shore (e.g. of a lake)
   • 2005, “Aan de oevers van de tijd”, in Dagen van gras, dagen van stro, performed by Spinvis:

     aan de oevers van de tijd / keek ik om me heen / ik wachtte aan de kant / aan de oevers van de tijd / en alles ging voorbij / verloor zijn naam / en spoelde aan

     at the shores of time / I looked around me / I waited on the side / at the shores of time / and all went past / lost its name / and drifted ashore

Coordinate terms

• kust

Derived terms

• oeverbies
• oeverpieper
• oeverstaat
• oeverzegge
• oeverzwaluw
• zachte oever

Descendants

• Afrikaans: oewer

Anagrams

• voere

Middle Dutch

Etymology

From Old Dutch *uovar, from Proto-Germanic *ōferaz.

Noun

oever m or n

1. bank, shore, waterside

Inflection

Strong masculine noun

	singular	plural
nominative	oever	oevere
accusative	oever	oevere
genitive	oevers	oevere
dative	oevere	oeveren

Strong neuter noun

	singular	plural
nominative	oever	oever, oevere
accusative	oever	oever, oevere
genitive	oevers	oevere
dative	oevere	oeveren

Descendants

• Dutch: oever
  • Afrikaans: oewer
• Limburgish: euver

Further reading

• “oever”, in Vroegmiddelnederlands Woordenboek, 2000
• Verwijs, E.; Verdam, J. (1885–1929), “oever (I)”, in Middelnederlandsch Woordenboek, The Hague: Martinus Nijhoff, →ISBN, page I