oprapen
Dutch
Etymology
Pronunciation
Verb
oprapen
- to pick up from the ground or floor
Inflection
Conjugation of oprapen (weak, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | oprapen | |||
past singular | raapte op | |||
past participle | opgeraapt | |||
infinitive | oprapen | |||
gerund | oprapen n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | raap op | raapte op | opraap | opraapte |
2nd person sing. (jij) | raapt op, raap op2 | raapte op | opraapt | opraapte |
2nd person sing. (u) | raapt op | raapte op | opraapt | opraapte |
2nd person sing. (gij) | raapt op | raapte op | opraapt | opraapte |
3rd person singular | raapt op | raapte op | opraapt | opraapte |
plural | rapen op | raapten op | oprapen | opraapten |
subjunctive sing.1 | rape op | raapte op | oprape | opraapte |
subjunctive plur.1 | rapen op | raapten op | oprapen | opraapten |
imperative sing. | raap op | |||
imperative plur.1 | raapt op | |||
participles | oprapend | opgeraapt | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |