ordelijk

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

From orde +‎ -lijk.

Pronunciation[edit]

Adjective[edit]

ordelijk ‎(comparative ordelijker, superlative ordelijkst)

  1. neat, in order

Declension[edit]

Inflection of ordelijk
uninflected ordelijk
inflected ordelijke
comparative ordelijker
positive comparative superlative
predicative/adverbial ordelijk ordelijker het ordelijkst
het ordelijkste
indefinite m./f. sing. ordelijke ordelijkere ordelijkste
n. sing. ordelijk ordelijker ordelijkste
plural ordelijke ordelijkere ordelijkste
definite ordelijke ordelijkere ordelijkste
partitive ordelijks ordelijkers

Synonyms[edit]

Antonyms[edit]