wanordelijk

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

From wanorde +‎ -lijk.

Pronunciation[edit]

Adjective[edit]

wanordelijk ‎(comparative wanordelijker, superlative wanordelijkst)

  1. chaotic, messy

Declension[edit]

Inflection of wanordelijk
uninflected wanordelijk
inflected wanordelijke
comparative wanordelijker
positive comparative superlative
predicative/adverbial wanordelijk wanordelijker het wanordelijkst
het wanordelijkste
indefinite m./f. sing. wanordelijke wanordelijkere wanordelijkste
n. sing. wanordelijk wanordelijker wanordelijkste
plural wanordelijke wanordelijkere wanordelijkste
definite wanordelijke wanordelijkere wanordelijkste
partitive wanordelijks wanordelijkers

Synonyms[edit]

Antonyms[edit]