snarka
Icelandic
Pronunciation
Verb
snarka (weak verb, third-person singular past indicative snarkaði, supine snarkað)
- (impersonal, of a fire) to crackle
Conjugation
snarka — active voice (germynd)
infinitive (nafnháttur) |
að snarka | ||||
---|---|---|---|---|---|
supine (sagnbót) |
snarkað | ||||
present participle (lýsingarháttur nútíðar) |
snarkandi | ||||
indicative (framsöguháttur) |
subjunctive (viðtengingarháttur) | ||||
present (nútíð) |
ég snarka | við snörkum | present (nútíð) |
ég snarki | við snörkum |
þú snarkar | þið snarkið | þú snarkir | þið snarkið | ||
hann, hún, það snarkar | þeir, þær, þau snarka | hann, hún, það snarki | þeir, þær, þau snarki | ||
past (þátíð) |
ég snarkaði | við snörkuðum | past (þátíð) |
ég snarkaði | við snörkuðum |
þú snarkaðir | þið snörkuðuð | þú snarkaðir | þið snörkuðuð | ||
hann, hún, það snarkaði | þeir, þær, þau snörkuðu | hann, hún, það snarkaði | þeir, þær, þau snörkuðu | ||
imperative (boðháttur) |
snarka (þú) | snarkið (þið) | |||
Forms with appended personal pronoun | |||||
snarkaðu | snarkiði * | ||||
* Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred. |
Related terms
- snark (“crackle”)
Swedish
Etymology
From Old Norse *snarka, from Proto-Germanic *snarkōną.
Verb
snarka (present snarkar, preterite snarkade, supine snarkat, imperative snarka)