weerwolf

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

From Middle Dutch weerwolf. Equivalent to weer (man, were) +‎ wolf (wolf). This etymology is incomplete. You can help Wiktionary by elaborating on the origins of this term.

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): /ˈʋeːr.ʋɔlf/
  • (file)
  • Hyphenation: weer‧wolf

Noun[edit]

weerwolf m (plural weerwolven, diminutive weerwolfje n, feminine weerwolvin)

  1. a werewolf

Derived terms[edit]


Middle Dutch[edit]

Alternative forms[edit]

Noun[edit]

weerwolf m

  1. werewolf
    • Die Schoone Hystorie van Malegijs, E. T. Kuiper (ed.), E. J. Brill, 1903, page 161.
      Ende als ick out was ontrent .xxx. iaren, soe nam ick die maniere aen van eenen weerwolf des woonsdaechs beghinnende inden avont, ende een vrouwe was van mi ter doot gebracht: ende een kint ongedoopt inden lichame, dats mi dmeeste van al dat ick inden geest hier moet besueren.
      (please add an English translation of this quote)

Inflection[edit]

This noun needs an inflection-table template.

Descendants[edit]