любить
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
Russian[edit]
Etymology[edit]
From Proto-Slavic *ljubiti, from Proto-Indo-European *lewbʰ-.
Pronunciation[edit]
Verb[edit]
любить • (ljubítʹ) impf. — полюбить (poljubítʹ) pf.
Conjugation[edit]
Conjugation of люби́ть (class 4)
| imperfective aspect | ||
|---|---|---|
| infinitive | люби́ть ljubítʹ |
|
| participles | present tense | past tense |
| active | любя́щий ljubjáščij |
люби́вший ljubívšij |
| passive | люби́мый ljubímyj |
— |
| adverbial | любя́ ljubjá |
люби́в ljubív, люби́вши ljubívši |
| present tense | future tense | |
| 1st singular (я) | люблю́ ljubljú |
бу́ду люби́ть búdu ljubítʹ |
| 2nd singular (ты) | лю́бишь ljúbišʹ |
бу́дешь люби́ть búdešʹ ljubítʹ |
| 3rd singular (он/она́/оно́) | лю́бит ljúbit |
бу́дет люби́ть búdet ljubítʹ |
| 1st plural (мы) | лю́бим ljúbim |
бу́дем люби́ть búdem ljubítʹ |
| 2nd plural (вы) | лю́бите ljúbite |
бу́дете люби́ть búdete ljubítʹ |
| 3rd plural (они́) | лю́бят ljúbjat |
бу́дут люби́ть búdut ljubítʹ |
| imperative | singular | plural |
| люби́ ljubí |
люби́те ljubíte |
|
| past tense | singular | plural (мы/вы/они́) |
| masculine (я/ты/он) | люби́л ljubíl |
люби́ли ljubíli |
| feminine (я/ты/она́) | люби́ла ljubíla |
|
| neuter (оно́) | люби́ло ljubílo |
|
Related terms[edit]
- возлюбить
- влюбить
- влюбиться
- излюбленный
- любитель
- Любляна
- любоваться
- любовь
- Любовь
- полюбить
- любиться
- полюбиться
- разлюбить