ἵστημι

[edit] Ancient Greek

From Proto-Indo-European *steh₂-. Cognates include Sanskrit तिष्ठति (tíṣṭhati) (root √sthā), Latin stō, Armenian ստանալ (stanal), Old English standan (English stand).

ἵστημι

To stand (transitively or intransitively), used in various applications (literally or figuratively): - abide, appoint, bring, continue, covenant, establish, hold up, lay, present, set (up), stanch, stand (by, forth, still, up).

Present: ἵστημι

number		singular			dual		plural
present		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἵστημι	ἵστης	ἵστησι(ν)	ἵστατον	ἵστατον	ἵσταμεν	ἵστατε	ἱστᾶσι(ν)
	subjunctive	ἱστῶ	ἱστῇς	ἱστῇ	ἱστῆτον	ἱστῆτον	ἱστῶμεν	ἱστῆτε	ἱστῶσι(ν)
	optative	ἱσταίην	ἱσταίης	ἱσταίη	ἱσταῖτον/ ἱσταίητον	ἱσταίτην/ ἱσταιήτην	ἱσταῖμεν/ ἱσταίημεν	ἱσταῖτε/ ἱσταίητε	ἱσταῖεν/ ἱσταίησαν
	imperative		ἵστη	ἱστάτω	ἵστατον	ἱστάτων		ἵστατε	ἱστάντων
middle/ passive	indicative	ἵσταμαι	ἵστασαι	ἵσταται	ἵστασθον	ἵστασθον	ἱστάμεθα	ἵστασθε	ἵστανται
	subjunctive	ἱστῶμαι	ἱστῇ	ἱστῆται	ἱστῆσθον	ἱστῆσθον	ἱστώμεθα	ἱστῆσθε	ἱστῶνται
	optative	ἱσταίμην	ἱσταῖο	ἱσταῖτο	ἱσταῖσθον	ἱσταίσθην	ἱσταίμεθα	ἱσταῖσθε	ἱσταῖντο
	imperative		ἵστασο	ἱστάσθω	ἵστασθον	ἱστάσθων		ἵστασθε	ἱστάσθων
		active				middle/passive
infinitive		ἱστάναι				ἵστασθαι
participle		ἱστάς , ἱστᾶσα , ἱστάν				ἱστάμενος , ἱσταμένη , ἱστάμενον