blandior

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Contents

Latin [edit]

Etymology [edit]

From blandus.

Verb [edit]

present active blandior, present infinitive blandīrī, perfect active blandītus sum. (deponent)

  1. I flatter, delude, fawn.

Inflection [edit]

Derived terms [edit]

Descendants [edit]

Adjective [edit]

blandior (comparative of blandus)

  1. more pleasant etc.

Inflection [edit]

Number Singular Plural
Case \ Gender M.F. N. MM.FF. NN.
nominative blandior blandius blandiōrēs blandiōra
genitive blandiōris blandiōris blandiōrum blandiōrum
dative blandiōrī blandiōrī blandiōribus blandiōribus
accusative blandiōrem blandius blandiōrēs blandiōra
ablative blandiōre blandiōre blandiōribus blandiōribus
vocative blandior blandius blandiōrēs blandiōra