maritus
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
[edit] Latin
[edit] Etymology
From mās (“male, a male”).
[edit] Pronunciation
[edit] Adjective
marītus m. (feminine marīta, neuter marītum); first/second declension
[edit] Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | marītus | marīta | marītum | marītī | marītae | marīta | |
| genitive | marītī | marītae | marītī | marītōrum | marītārum | marītōrum | |
| dative | marītō | marītae | marītō | marītīs | marītīs | marītīs | |
| accusative | marītum | marītam | marītum | marītōs | marītās | marīta | |
| ablative | marītō | marītā | marītō | marītīs | marītīs | marītīs | |
| vocative | marīte | marīta | marītum | marītī | marītae | marīta | |
[edit] Noun
marītus (genitive marītī); m, second declension
[edit] Inflection
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | marītus | marītī |
| genitive | marītī | marītōrum |
| dative | marītō | marītīs |
| accusative | marītum | marītōs |
| ablative | marītō | marītīs |
| vocative | marīte | marītī |