امیر

See also: آمیز, أمير, and أميز

Azerbaijani

Noun

امیر

1. Arabic spelling of əmir

Ottoman Turkish

Etymology

Borrowed from Arabic أَمِير (ʔamīr).

Noun

امیر • (emir)

1. commander; king; prince; chief; ruler; leader

Descendants

• Turkish: emîr
• → Belarusian: эмір (emir)
• → Czech: emir
• → Danish: emir
• → Dutch: emir
• → Finnish: emiiri
• → German: Emir
• → Greek: εμίρης (emíris)
• → Hungarian: emír
• → Italian: emiro
• → Latvian: emīrs
• → Lithuanian: emyras
• → Middle French: emir
  • French: émir
  • → English: emir
• → Norwegian Bokmål: emir
• → Norwegian Nynorsk: emir
• → Polish: emir
• → Portuguese: emir
• → Romanian: emir
• → Russian: эмир (emir)
• → Spanish: emir
  • → Tagalog: emir
• → Swedish: emir
• → Ukrainian: емір (emir)

Further reading

• Redhouse, James W. (1890), “امیر”, in A Turkish and English Lexicon‎^[1], Constantinople: A. H. Boyajian, page 204

Persian

Etymology

Borrowed from Arabic أَمِير (ʔamīr).

Pronunciation

• (Classical Persian) IPA^(key): /ʔa.ˈmiːr/

 

• (Dari, formal) IPA^(key): [ʔä.míːɾ]

• (Dari, formal) IPA^(key): [ʔä.míːɾ]
  • (Kabuli) IPA^(key): [ʔä.míːɾ]
  • (Hazaragi) IPA^(key): [ʔä.míɾ]

• (Iran, formal) IPA^(key): [ʔæ.míːɹ]

• (Tajik, formal) IPA^(key): [ʔä.míɾ]

• Rhymes: -iːr

Readings
Classical reading?	amīr
Dari reading?	amīr
Iranian reading?	amir
Tajik reading?	amir

Noun

امیر • (amīr / amir) (plural امیران (amīrān / amirân), or امرا (umarā / omarâ), or امیرها (amīr-hā / amir-hâ), Tajik spelling амир)

1. commander
2. prince
3. emir, amir
4. chief

Inflection

Basic forms of امیر

	singular	plural
bare	امیر (amīr)	امیر‌ها، امیرا△ (amīr-hấ, amīrấ△)
definitive direct object	امیر را، امیر رو△ (amīr râ, amīro△)	امیر‌ها را، امیرا رو△ (amīr-hấ râ, amīrấ ro△)
ezâfe	امیر (amīr-e)	امیر‌های، امیرای△ (amīr-hấ-ye, amīrấ-ye△)
marked indefinite or relative definite	امیری (amīr-i)	امیر‌هایی، امیرایی△ (amīrấn-i, amīr-hấ-i, amīrấi△)

^△ Colloquial.

Possessive forms of امیر

	singular	plural
1st person singular (“my”)	امیرم (amīram)	امیر‌هایم، امیر‌هام، امیرام△ (amīr-hấyam, amīrấm△)
2nd person singular (“your”)	امیرت (amīrat, amīret△)	امیر‌هایت، امیر‌هات، امیرات△ (amīr-hấyat, amīrất△)
3rd person singular (“his, her, its”)	امیرش (amīraš, amīreš△)	امیر‌هایش، امیر‌هاش، امیراش△ (amīr-hấyaš, amīrấš△)
1st person plural (“our”)	امیرمان، امیرمون△ (amīremân, amīremun△)	امیر‌هایمان، امیر‌هامون، امیرامون△ (amīr-hấyemân, amīrấmun△)
2nd person plural (“your”)	امیرتان، امیرتون△ (amīretân, amīretun△)	امیر‌هایتان، امیر‌هاتون، امیراتون△ (amīr-hấyetân, amīrấtun△)
3rd person plural (“their”)	امیرشان، امیرشون△ (amīrešân, amīrešun△)	امیر‌هایشان، امیر‌هاشون، امیراشون△ (amīr-hấyešân, amīrấšun△)

^△ Colloquial.

Predicative forms of امیر (amīr)

	singular	plural
1st person (“I am, we are”)	امیرم (amīram)	امیریم (amīrim)
2nd person (“you are”)	امیری (amīri)	امیرید، امیرین△ (amīrid, amīrin△)
3rd person (“he/she/it is, they are”)	امیر است، امیره△ (amīr ast, amīre△)	امیرند، امیرن△ (amīrand, amīran△)

^△ Colloquial.

Descendants

• → Gujarati: અમીર (amīr)
• → Hindustani:

  Hindi: अमीर (amīr)

  Urdu: امیر (amīr)

Proper noun

امیر • (amīr / amir) (Tajik spelling Амир)

1. a male given name, Amir, from Arabic

Urdu

Etymology

Borrowed from Classical Persian امیر (amīr), from Arabic أَمِير (ʔamīr).

Pronunciation

• (Standard Urdu) IPA^(key): /ə.miːɾ/

Adjective

اَمِیر • (amīr) (Hindi spelling अमीर)

1. rich
2. wealthy

Noun

اَمِیر • (amīr) m (Hindi spelling अमीर)

1. nobleman
2. emir/amir