क्षिति

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Sanskrit[edit]

Etymology[edit]

From क्षि(kṣi); Proto-Indo-European *dʰgʷʰítis(perishing, decrease). Cognates include Latin sitis(thirst) and Ancient Greek φθίσις(phthísis, decrease, emaciation).

Noun[edit]

क्षिति ‎(kṣítif

  1. Earth
  2. destruction, see also क्षति

Declension[edit]

Feminine i-stem declension of क्षिति
Nom. sg. क्षितिः(kṣitiḥ)
Gen. sg. क्षित्याः / क्षितेः(kṣityāḥ / kṣiteḥ)
Singular Dual Plural
Nominative क्षितिः(kṣitiḥ) क्षिती(kṣitī) क्षितयः(kṣitayaḥ)
Vocative क्षिते(kṣite) क्षिती(kṣitī) क्षितयः(kṣitayaḥ)
Accusative क्षितिम्(kṣitim) क्षिती(kṣitī) क्षितीः(kṣitīḥ)
Instrumental क्षित्या(kṣityā) क्षितिभ्याम्(kṣitibhyām) क्षितिभिः(kṣitibhiḥ)
Dative क्षित्यै / क्षितये(kṣityai / kṣitaye) क्षितिभ्याम्(kṣitibhyām) क्षितिभ्यः(kṣitibhyaḥ)
Ablative क्षित्याः / क्षितेः(kṣityāḥ / kṣiteḥ) क्षितिभ्याम्(kṣitibhyām) क्षितिभ्यः(kṣitibhyaḥ)
Genitive क्षित्याः / क्षितेः(kṣityāḥ / kṣiteḥ) क्षित्योः(kṣityoḥ) क्षितीनाम्(kṣitīnām)
Locative क्षित्याम् / क्षितौ(kṣityām / kṣitau) क्षित्योः(kṣityoḥ) क्षितिषु(kṣitiṣu)

Descendants[edit]

References[edit]

  • Sir Monier Monier-Williams (1898) A Sanskrit-English dictionary etymologically and philologically arranged with special reference to cognate Indo-European languages, Oxford: Clarendon Press, page 0327