पवन

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search
See also: पावनी

Hindi[edit]

Etymology[edit]

Borrowed from Sanskrit पवन (pávana).

Pronunciation[edit]

Noun[edit]

पवन (pavanm (Urdu spelling پون)

  1. air, breeze, wind
    पवन-चक्की टूट गया है।
    pavan-cakkī ṭūṭ gayā hai.
    The wind-mill is broken.

Synonyms[edit]

References[edit]

  • Platts, John T. (1884), “पवन”, in A dictionary of Urdu, classical Hindi, and English, London: W. H. Allen & co.

Sanskrit[edit]

Noun[edit]

पवन (pávanam

  1. "purifier", wind or the god of wind, breeze, air
  2. vital air, breath

Declension[edit]

Masculine a-stem declension of पवन
Nom. sg. पवनः (pavanaḥ)
Gen. sg. पवनस्य (pavanasya)
Singular Dual Plural
Nominative पवनः (pavanaḥ) पवनौ (pavanau) पवनाः (pavanāḥ)
Vocative पवन (pavana) पवनौ (pavanau) पवनाः (pavanāḥ)
Accusative पवनम् (pavanam) पवनौ (pavanau) पवनान् (pavanān)
Instrumental पवनेन (pavanena) पवनाभ्याम् (pavanābhyām) पवनैः (pavanaiḥ)
Dative पवनाय (pavanāya) पवनाभ्याम् (pavanābhyām) पवनेभ्यः (pavanebhyaḥ)
Ablative पवनात् (pavanāt) पवनाभ्याम् (pavanābhyām) पवनेभ्यः (pavanebhyaḥ)
Genitive पवनस्य (pavanasya) पवनयोः (pavanayoḥ) पवनानाम् (pavanānām)
Locative पवने (pavane) पवनयोः (pavanayoḥ) पवनेषु (pavaneṣu)

Descendants[edit]