bestijgen

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

be- +‎ stijgen

Pronunciation[edit]

Verb[edit]

bestijgen ‎(past singular besteeg, past participle bestegen)

  1. to mount
  2. to climb, ascend

Conjugation[edit]

Inflection of bestijgen (strong class 1, prefixed)
infinitive bestijgen
past singular besteeg
past participle bestegen
infinitive bestijgen
gerund bestijgen n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular bestijg besteeg
2nd person sing. (jij) bestijgt besteeg
2nd person sing. (u) bestijgt besteeg
2nd person sing. (gij) bestijgt besteegt
3rd person singular bestijgt besteeg
plural bestijgen bestegen
subjunctive sing.1 bestijge bestege
subjunctive plur.1 bestijgen bestegen
imperative sing. bestijg
imperative plur.1 bestijgt
participles bestijgend bestegen
1) Archaic.

Related terms[edit]