capituleren

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

From French capituler

Pronunciation[edit]

Verb[edit]

capituleren (past singular capituleerde, past participle gecapituleerd)

  1. to capitulate, surrender

Conjugation[edit]

Inflection of capituleren (weak)
infinitive capituleren
past singular capituleerde
past participle gecapituleerd
infinitive capituleren
gerund capituleren n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular capituleer capituleerde
2nd person sing. (jij) capituleert capituleerde
2nd person sing. (u) capituleert capituleerde
2nd person sing. (gij) capituleert capituleerde
3rd person singular capituleert capituleerde
plural capituleren capituleerden
subjunctive sing.1 capitulere capituleerde
subjunctive plur.1 capituleren capituleerden
imperative sing. capituleer
imperative plur.1 capituleert
participles capitulerend gecapituleerd
1) Archaic.

Derived terms[edit]