concipiëren
Dutch
Etymology
Pronunciation
Verb
concipiëren
- (transitive) to conceive
Inflection
Conjugation of concipiëren (weak) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | concipiëren | |||
past singular | concipieerde | |||
past participle | geconcipieerd | |||
infinitive | concipiëren | |||
gerund | concipiëren n | |||
present tense | past tense | |||
1st person singular | concipieer | concipieerde | ||
2nd person sing. (jij) | concipieert, concipieer2 | concipieerde | ||
2nd person sing. (u) | concipieert | concipieerde | ||
2nd person sing. (gij) | concipieert | concipieerde | ||
3rd person singular | concipieert | concipieerde | ||
plural | concipiëren | concipieerden | ||
subjunctive sing.1 | concipiëre | concipieerde | ||
subjunctive plur.1 | concipiëren | concipieerden | ||
imperative sing. | concipieer | |||
imperative plur.1 | concipieert | |||
participles | concipiërend | geconcipieerd | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |