klaga

Faroese

Verb

klaga (third person singular past indicative klagaði, third person plural past indicative klagaðu, supine klagað)

1. to complain

Conjugation

Conjugation of klaga (group v-30)

infinitive	klaga
supine	klagað
	present	past
first singular	klagi	klagaði
second singular	klagar	klagaði
third singular	klagar	klagaði
plural	klaga	klagaðu
participle (a6)1	klagandi	klagaður
	imperative
singular	klaga!
plural	klagið!

¹Only the past participle being declined.

Icelandic

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈkʰlaːɣa/
• Rhymes: -aːɣa

Verb

klaga (weak verb, third-person singular past indicative klagaði, supine klagað)

1. (transitive) to complain about/against
2. (transitive) to accuse

Conjugation

klaga – active voice (germynd)

infinitive nafnháttur		að klaga
supine sagnbót		klagað
present participle lýsingarháttur nútíðar		klagandi
		indicative framsöguháttur			subjunctive viðtengingarháttur
		present nútíð	past þátíð		present nútíð	past þátíð
singular	ég	klaga	klagaði		klagi	klagaði
	þú	klagar	klagaðir		klagir	klagaðir
	hann, hún, það	klagar	klagaði		klagi	klagaði
plural	við	klögum	klöguðum		klögum	klöguðum
	þið	klagið	klöguðuð		klagið	klöguðuð
	þeir, þær, þau	klaga	klöguðu		klagi	klöguðu
		imperative boðháttur
singular	þú	klaga (þú), klagaðu
plural	þið	klagið (þið), klagiði1

¹ Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

klagast – mediopassive voice (miðmynd)

infinitive nafnháttur		að klagast
supine sagnbót		klagast
present participle lýsingarháttur nútíðar		klagandist (rare; see appendix)
		indicative framsöguháttur			subjunctive viðtengingarháttur
		present nútíð	past þátíð		present nútíð	past þátíð
singular	ég	klagast	klagaðist		klagist	klagaðist
	þú	klagast	klagaðist		klagist	klagaðist
	hann, hún, það	klagast	klagaðist		klagist	klagaðist
plural	við	klögumst	klöguðumst		klögumst	klöguðumst
	þið	klagist	klöguðust		klagist	klöguðust
	þeir, þær, þau	klagast	klöguðust		klagist	klöguðust
		imperative boðháttur
singular	þú	klagast (þú), klagastu
plural	þið	klagist (þið), klagisti1

¹ Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

klagaður — past participle (lýsingarháttur þátíðar)

strong declension (sterk beyging)	singular (eintala)			plural (fleirtala)
	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)
nominative (nefnifall)	klagaður	klöguð	klagað	klagaðir	klagaðar	klöguð
accusative (þolfall)	klagaðan	klagaða	klagað	klagaða	klagaðar	klöguð
dative (þágufall)	klöguðum	klagaðri	klöguðu	klöguðum	klöguðum	klöguðum
genitive (eignarfall)	klagaðs	klagaðrar	klagaðs	klagaðra	klagaðra	klagaðra
weak declension (veik beyging)	singular (eintala)			plural (fleirtala)
	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)
nominative (nefnifall)	klagaði	klagaða	klagaða	klöguðu	klöguðu	klöguðu
accusative (þolfall)	klagaða	klöguðu	klagaða	klöguðu	klöguðu	klöguðu
dative (þágufall)	klagaða	klöguðu	klagaða	klöguðu	klöguðu	klöguðu
genitive (eignarfall)	klagaða	klöguðu	klagaða	klöguðu	klöguðu	klöguðu

Derived terms

• klögumál

Further reading

• “klaga” in the Dictionary of Modern Icelandic (in Icelandic) and ISLEX (in the Nordic languages)

Norwegian Bokmål

Alternative forms

• klagen (noun)
• klaget (verb)
• klagde (verb, simple past)
• klagd (verb, past participle)

Noun

klaga m or f

1. definite feminine singular of klage

Verb

klaga

1. inflection of klage:
   1. simple past
   2. past participle

Norwegian Nynorsk

Alternative forms

• klagen

Noun

klaga f or m

1. definite feminine singular of klage

Swedish

Etymology

From Old Swedish klagha, borrowed from Middle Low German klagen, from Old Saxon klagon, from Proto-West Germanic *klagōn (“to lament, complain”).

Pronunciation

• IPA^(key): /²klɑːɡa/

• Audio:

  (file)

Verb

klaga (present klagar, preterite klagade, supine klagat, imperative klaga)

1. to complain (whether in a whiny way or not)
2. to wail, to whimper, to moan

Conjugation

Conjugation of klaga (weak)

	active		passive
infinitive	klaga		—
supine	klagat		—
imperative	klaga		—
imper. plural1	klagen		—
	present	past	present	past
indicative	klagar	klagade	—	—
ind. plural1	klaga	klagade	—	—
subjunctive2	klage	klagade	—	—
present participle		klagande
past participle		klagad

¹ Archaic. ² Dated. See the appendix on Swedish verbs.

Related terms

• anklaga
• beklaga
• klagan
• klagodag
• klagoljud
• klagolåt
• klagomur
• klagomål
• klagopunkt
• klagorop
• klagoskrift
• klagosång
• klagovisa
• åklaga
• överklaga

References

• “klaga”, in Svenska Akademiens ordbok [Dictionary of the Swedish Academy] (in Swedish)