koca

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search
See also: Koca

Hungarian[edit]

Etymology[edit]

(This etymology is missing or incomplete. Please add to it, or discuss it at the Etymology scriptorium.)

Pronunciation[edit]

Noun[edit]

koca (plural kocák)

  1. sow (female pig)

Declension[edit]

Inflection (stem in long/high vowel, back harmony)
singular plural
nominative koca kocák
accusative kocát kocákat
dative kocának kocáknak
instrumental kocával kocákkal
causal-final kocáért kocákért
translative kocává kocákká
terminative kocáig kocákig
essive-formal kocaként kocákként
essive-modal
inessive kocában kocákban
superessive kocán kocákon
adessive kocánál kocáknál
illative kocába kocákba
sublative kocára kocákra
allative kocához kocákhoz
elative kocából kocákból
delative kocáról kocákról
ablative kocától kocáktól
non-attributive
possessive - singular
kocáé kocáké
non-attributive
possessive - plural
kocáéi kocákéi
Possessive forms of koca
possessor single possession multiple possessions
1st person sing. kocám kocáim
2nd person sing. kocád kocáid
3rd person sing. kocája kocái
1st person plural kocánk kocáink
2nd person plural kocátok kocáitok
3rd person plural kocájuk kocáik

Further reading[edit]

  • koca in Bárczi, Géza and László Országh. A magyar nyelv értelmező szótára (’The Explanatory Dictionary of the Hungarian Language’). Budapest: Akadémiai Kiadó, 1959–1962. Fifth ed., 1992: →ISBN

Polish[edit]

Pronunciation[edit]

Noun[edit]

koca

  1. genitive singular of koc

Serbo-Croatian[edit]

Noun[edit]

koca (Cyrillic spelling коца)

  1. genitive singular of kotac

Turkish[edit]

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): /kɔˈd͡ʒɑ/
  • Hyphenation: ko‧ca

Etymology 1[edit]

(This etymology is missing or incomplete. Please add to it, or discuss it at the Etymology scriptorium.)

Adjective[edit]

koca

  1. large
    Koca bir yıl geçti ama hâlâ emekli maaşımı alamadım.
    A good year has passed, but I still haven't received my pension.

Etymology 2[edit]

Noun[edit]

koca (definite accusative kocayı, plural kocalar)

  1. husband

Declension[edit]

Inflection
Nominative koca
Definite accusative kocayı
Singular Plural
Nominative koca kocalar
Definite accusative kocayı kocaları
Dative kocaya kocalara
Locative kocada kocalarda
Ablative kocadan kocalardan
Genitive kocanın kocaların
Possessive forms
Nominative
Singular Plural
1st singular kocam kocalarım
2nd singular kocan kocaların
3rd singular kocası kocaları
1st plural kocamız kocalarımız
2nd plural kocanız kocalarınız
3rd plural kocaları kocaları
Definite accusative
Singular Plural
1st singular kocamı kocalarımı
2nd singular kocanı kocalarını
3rd singular kocasını kocalarını
1st plural kocamızı kocalarımızı
2nd plural kocanızı kocalarınızı
3rd plural kocalarını kocalarını
Dative
Singular Plural
1st singular kocama kocalarıma
2nd singular kocana kocalarına
3rd singular kocasına kocalarına
1st plural kocamıza kocalarımıza
2nd plural kocanıza kocalarınıza
3rd plural kocalarına kocalarına
Locative
Singular Plural
1st singular kocamda kocalarımda
2nd singular kocanda kocalarında
3rd singular kocasında kocalarında
1st plural kocamızda kocalarımızda
2nd plural kocanızda kocalarınızda
3rd plural kocalarında kocalarında
Ablative
Singular Plural
1st singular kocamdan kocalarımdan
2nd singular kocandan kocalarından
3rd singular kocasından kocalarından
1st plural kocamızdan kocalarımızdan
2nd plural kocanızdan kocalarınızdan
3rd plural kocalarından kocalarından
Genitive
Singular Plural
1st singular kocamın kocalarımın
2nd singular kocanın kocalarının
3rd singular kocasının kocalarının
1st plural kocamızın kocalarımızın
2nd plural kocanızın kocalarınızın
3rd plural kocalarının kocalarının
Predicative forms
Singular Plural
1st singular kocayım kocalarım
2nd singular kocasın kocalarsın
3rd singular koca
kocadır
kocalar
kocalardır
1st plural kocayız kocalarız
2nd plural kocasınız kocalarsınız
3rd plural kocalar kocalardır

Etymology 3[edit]

Verb[edit]

koca

  1. second-person singular imperative of kocamak