omkomen

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Etymology[edit]

From the phrase om het leven komen.

Verb[edit]

omkomen

  1. to perish

Inflection[edit]

Inflection of omkomen (strong class 4, irregular, separable)
infinitive omkomen
past singular kwam om
past participle omgekomen
infinitive omkomen
gerund omkomen n
verbal noun
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular kom om kwam om omkom omkwam
2nd person sing. (jij) komt om kwam om omkomt omkwam
2nd person sing. (u) komt om kwam om omkomt omkwam
2nd person sing. (gij) komt om kwaamt om omkomt omkwaamt
3rd person singular komt om kwam om omkomt omkwam
plural komen om kwamen om omkomen omkwamen
subjunctive sing.1 kome om kwame om omkome omkwame
subjunctive plur.1 komen om kwamen om omkomen omkwamen
imperative sing. kom om
imperative plur.1 komt om
participles omkomend omgekomen
1) Archaic.

See also[edit]

Anagrams[edit]