Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search



prae- ‎(before) +‎ cantō ‎(I sing)



praecantō ‎(present infinitive praecantāre, perfect active praecantāvi, supine praecantātum); first conjugation

  1. (pre-Classical) I foretell, prophesy
  2. (post-Augustan) I enchant, bewitch


   Conjugation of praecanto (first conjugation)
indicative singular plural
first second third first second third
active present praecantō praecantās praecantat praecantāmus praecantātis praecantant
imperfect praecantābam praecantābās praecantābat praecantābāmus praecantābātis praecantābant
future praecantābō praecantābis praecantābit praecantābimus praecantābitis praecantābunt
perfect praecantāvī praecantāvistī praecantāvit praecantāvimus praecantāvistis praecantāvērunt, praecantāvēre
pluperfect praecantāveram praecantāverās praecantāverat praecantāverāmus praecantāverātis praecantāverant
future perfect praecantāverō praecantāveris praecantāverit praecantāverimus praecantāveritis praecantāverint
passive present praecantor praecantāris, praecantāre praecantātur praecantāmur praecantāminī praecantantur
imperfect praecantābar praecantābāris, praecantābāre praecantābātur praecantābāmur praecantābāminī praecantābantur
future praecantābor praecantāberis, praecantābere praecantābitur praecantābimur praecantābiminī praecantābuntur
perfect praecantātus + present active indicative of sum
pluperfect praecantātus + imperfect active indicative of sum
future perfect praecantātus + future active indicative of sum
subjunctive singular plural
first second third first second third
active present praecantem praecantēs praecantet praecantēmus praecantētis praecantent
imperfect praecantārem praecantārēs praecantāret praecantārēmus praecantārētis praecantārent
perfect praecantāverim praecantāverīs praecantāverit praecantāverīmus praecantāverītis praecantāverint
pluperfect praecantāvissem praecantāvissēs praecantāvisset praecantāvissēmus praecantāvissētis praecantāvissent
passive present praecanter praecantēris, praecantēre praecantētur praecantēmur praecantēminī praecantentur
imperfect praecantārer praecantārēris, praecantārēre praecantārētur praecantārēmur praecantārēminī praecantārentur
perfect praecantātus + present active subjunctive of sum
pluperfect praecantātus + imperfect active subjunctive of sum
imperative singular plural
first second third first second third
active present praecantā praecantāte
future praecantātō praecantātō praecantātōte praecantantō
passive present praecantāre praecantāminī
future praecantātor praecantātor praecantantor
non-finite forms active passive
present perfect future present perfect future
infinitives praecantāre praecantāvisse praecantātūrus esse praecantārī praecantātus esse praecantātum īrī
participles praecantāns praecantātūrus praecantātus praecantandus
verbal nouns gerund supine
nominative genitive dative/ablative accusative accusative ablative
praecantāre praecantandī praecantandō praecantandum praecantātum praecantātū


  • praecanto” in Charlton T. Lewis & Charles Short, A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press, 1879.