propitiator
Appearance
English
[edit]Etymology
[edit]From the Latin propitiātor.
Noun
[edit]propitiator (plural propitiators)
- One who propitiates or appeases.
Translations
[edit]one who pacifies
|
Latin
[edit]Etymology
[edit]propitiāt-, propitiō (“I propitiate”, “I sooth”) + -tor (forms agent nouns)
Pronunciation
[edit]- (Classical Latin) IPA(key): [prɔ.pɪ.tiˈaː.tɔr]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [pro.pit.t͡siˈaː.tor]
Noun
[edit]propitiātor m (genitive propitiātōris); third declension
Declension
[edit]Third-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | propitiātor | propitiātōrēs |
| genitive | propitiātōris | propitiātōrum |
| dative | propitiātōrī | propitiātōribus |
| accusative | propitiātōrem | propitiātōrēs |
| ablative | propitiātōre | propitiātōribus |
| vocative | propitiātor | propitiātōrēs |
Derived terms
[edit]Descendants
[edit]- English: propitiator
- Italian: propiziatore
- Spanish: propiciador
References
[edit]- “propitiator”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “propitiator”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
Verb
[edit]propitiātor
Categories:
- English terms derived from Latin
- English lemmas
- English nouns
- English countable nouns
- Latin terms suffixed with -tor
- Latin 5-syllable words
- Latin terms with IPA pronunciation
- Latin lemmas
- Latin nouns
- Latin third declension nouns
- Latin masculine nouns in the third declension
- Latin masculine nouns
- Ecclesiastical Latin
- Latin non-lemma forms
- Latin verb forms