uitschijnen
Jump to navigation
Jump to search
Dutch
[edit]Etymology
[edit]Pronunciation
[edit]Audio: (file)
Verb
[edit]uitschijnen
- To imply, to let know (Flemish) or to illuminate something.
Inflection
[edit]Conjugation of uitschijnen (strong class 1, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | uitschijnen | |||
past singular | scheen uit | |||
past participle | uitgeschenen | |||
infinitive | uitschijnen | |||
gerund | uitschijnen n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | schijn uit | scheen uit | uitschijn | uitscheen |
2nd person sing. (jij) | schijnt uit, schijn uit2 | scheen uit | uitschijnt | uitscheen |
2nd person sing. (u) | schijnt uit | scheen uit | uitschijnt | uitscheen |
2nd person sing. (gij) | schijnt uit | scheent uit | uitschijnt | uitscheent |
3rd person singular | schijnt uit | scheen uit | uitschijnt | uitscheen |
plural | schijnen uit | schenen uit | uitschijnen | uitschenen |
subjunctive sing.1 | schijne uit | schene uit | uitschijne | uitschene |
subjunctive plur.1 | schijnen uit | schenen uit | uitschijnen | uitschenen |
imperative sing. | schijn uit | |||
imperative plur.1 | schijnt uit | |||
participles | uitschijnend | uitgeschenen | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |