Jump to content

ultimativ

From Wiktionary, the free dictionary

German

[edit]

Etymology

[edit]

First attested in the first half of the 20th century. Compare French ultimatif and Dutch ultimatief.

Pronunciation

[edit]
  • IPA(key): /ˌʊltimaˑˈtiːf/
  • Audio (Germany (Berlin)):(file)

Adjective

[edit]

ultimativ (strong nominative masculine singular ultimativer, not comparable)

  1. firm, insistent (tolerating no dissent)
    Synonyms: nachdrücklich, keinen Widerspruch duldend
  2. ultimate, final (greatest or maximum)
    Synonyms: letztendlich, nicht weiter steigerungsfähig
    Das Buch verweise darauf, dass das ultimative Ziel des Kommunismus darin besteht, Menschen zu zerstören, beginnend mit der Zerstörung traditioneller Werte.
    The book pointed out that the ultimate goal of communism is to destroy human beings, starting with the destruction of traditional values.

Declension

[edit]

Adverb

[edit]

ultimativ

  1. firmly, insistently
    Synonyms: nachdrücklich, mit Nachdruck
  2. ultimately
    Synonym: letztendlich
[edit]

Descendants

[edit]
  • Hebrew: אולטימטיבי (ultimatívi)

Further reading

[edit]
  • ultimativ”, in Digitales Wörterbuch der deutschen Sprache[1] (in German)
  • ultimativ” in Duden online

Romanian

[edit]

Etymology

[edit]

Borrowed from French ultimatif. By surface analysis, ultima +‎ -tiv.

Adjective

[edit]

ultimativ m or n (feminine singular ultimativă, masculine plural ultimativi, feminine/neuter plural ultimative)

  1. (attributive) ultimatum

Declension

[edit]
Declension of ultimativ
singular plural
masculine neuter feminine masculine neuter feminine
nominative-
accusative
indefinite ultimativ ultimativă ultimativi ultimative
definite ultimativul ultimativa ultimativii ultimativele
genitive-
dative
indefinite ultimativ ultimative ultimativi ultimative
definite ultimativului ultimativei ultimativilor ultimativelor