verwoesten

Dutch

Etymology

From Middle Dutch verwoesten. By surface analysis, woest +‎ ver- -en. Compare Middle Dutch woesten (“to destroy, waste, plunder”).

Pronunciation

• IPA^(key): /vərˈʋus.tə(n)/

• Audio:

  (file)

• Rhymes: -ustən

Verb

verwoesten

1. (transitive) to destroy, ruin, devastate, lay waste

Conjugation

Conjugation of verwoesten (weak, prefixed)
infinitive	verwoesten
past singular	verwoestte
past participle	verwoest
infinitive	verwoesten
gerund	verwoesten n
	present tense	past tense
1st person singular	verwoest	verwoestte
2nd person sing. (jij)	verwoest	verwoestte
2nd person sing. (u)	verwoest	verwoestte
2nd person sing. (gij)	verwoest	verwoestte
3rd person singular	verwoest	verwoestte
plural	verwoesten	verwoestten
subjunctive sing.1	verwoeste	verwoestte
subjunctive plur.1	verwoesten	verwoestten
imperative sing.	verwoest
imperative plur.1	verwoest
participles	verwoestend	verwoest
1) Archaic.

Derived terms

• allesverwoestend
• verwoesting

Descendants

• Afrikaans: verwoes
• Negerhollands: verwoescht, woest