κύριος
Definition from Wiktionary, a free dictionary
Contents |
[edit] Ancient Greek
[edit] Alternative spellings
[edit] Etymology
[edit] Pronunciation
- (Classical): IPA: [kʉː́rios]
- (Koine): IPA: [cˈyːrio̞s]
- (Byzantine): IPA: [cˈyrios]
[edit] Adjective
κύριος m., κυρία f., κύριον n.; first/second declension; (kurios)
- (of people): ruling, governing, having power
- (of things): decisive, critical, authorized
- (of times): fixed, set
- (of language): literal
- main, major, primary
[edit] Inflection
| Number | Singular | Dual | Plural | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |||
| Nominative | κύριος | κυρίᾱ | κύριον | κυρίω | κυρία | κυρίω | κύριοι | κύριαι | κύρια | |||
| Genitive | κυρίου | κυρίᾱς | κυρίου | κυρίοιν | κυρίαιν | κυρίοιν | κυρίων | κυρίων | κυρίων | |||
| Dative | κυρίῳ | κυρίᾳ | κυρίῳ | κυρίοιν | κυρίαιν | κυρίοιν | κυρίοις | κυρίαις | κυρίοις | |||
| Accusative | κύριον | κυρίᾱν | κύριον | κυρίω | κυρία | κυρίω | κυρίους | κυρίας | κύρια | |||
| Vocative | κύριε | κυρίᾱ | κύριον | κυρίω | κυρία | κυρίω | κύριοι | κύριαι | κύρια | |||
[edit] Noun
κύριος (genitive κυρίου) m, second declension; (kūrios)
[edit] Inflection
[edit] References
Strong’s concordance number: G2962