κύριος

See also Κύριος

Ancient Greek

Alternative forms

• κύρις (later Greek)
• κῦρις (later Greek)
• κῦρρος (Thessalian)

Etymology

From κῦρος "supremacy," from Proto-Indo-European *ḱēw-, *ḱwā- (“to swell, spread out, be strong, prevail”).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /ky͜ýri.os/

• (1st BC Egyptian): IPA: /kýːrios/

• (4th AD Koine): IPA: /kýrios/

• (10th AD Byzantine): IPA: /cýrios/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /cíɾios/

Adjective

κύριος m, κυρία f, κύριον n; first/second declension; (kurios)

1. (of people): ruling, governing, having power
2. (of things): decisive, critical, authorized, valid, legal, entitled
3. (of times): fixed, set, appointed
4. (of language): literal
5. main, major, primary, principal

Inflection

    First and second declension of κύριος, κυρίᾱ, κύριον

Number	Singular				Dual				Plural
Case \ Gender	Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	κύριος	κυρίᾱ	κύριον		κυρίω	κυρία	κυρίω		κύριοι	κύριαι	κύρια
Genitive	κυρίου	κυρίᾱς	κυρίου		κυρίοιν	κυρίαιν	κυρίοιν		κυρίων	κυρίων	κυρίων
Dative	κυρίῳ	κυρίᾳ	κυρίῳ		κυρίοιν	κυρίαιν	κυρίοιν		κυρίοις	κυρίαις	κυρίοις
Accusative	κύριον	κυρίᾱν	κύριον		κυρίω	κυρία	κυρίω		κυρίους	κυρίας	κύρια
Vocative	κύριε	κυρίᾱ	κύριον		κυρίω	κυρία	κυρίω		κύριοι	κύριαι	κύρια

Noun

κύριος (genitive κυρίου) m, second declension; (kūrios)

1. lord, master, guardian, ruler, owner
2. sir
3. Greek translation of יהוה in LXX

Inflection

Second declension of κύριος, κῡρίου

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ὁ κύριος	τὼ κῡρίω	οἱ κύριοι
Genitive	τοῦ κῡρίου	τοῖν κῡρίοιν	τῶν κῡρίων
Dative	τῷ κῡρίῳ	τοῖν κῡρίοιν	τοῖς κῡρίοις
Accusative	τὸν κύριον	τὼ κῡρίω	τοὺς κῡρίους
Vocative	κύριε	κῡρίω	κύριοι

References

• LSJ
• Bauer lexicon
• Strong’s concordance number: G2962

---

Greek

Adjective

κύριος m  (kýrios)   feminine κύρια, neuter κύριο

1. main, principal, most important

Declension

positive forms of κύριος

number  case   \   gender	singular			plural
	masculine	feminine	neuter	masculine	feminine	neuter
nominative	κύριος	κύρια	κύριο	κύριοι	κύριες	κύρια
genitive	κύριου	κύριας	κύριου	κύριων	κύριων	κύριων
accusative	κύριο	κύρια	κύριο	κύριους	κύριες	κύρια
vocative	κύριε	κύρια	κύριο	κύριοι	κύριες	κύρια
derivations	comparative: πιο + positive forms (eg "πιο κύριος", etc) relative superlative: ο πιο + positive forms (eg "ο πιο κύριος", etc)

degrees of comparison by suffixation

comparative	singular			plural
	masculine	feminine	neuter	masculine	feminine	neuter
nominative	κυριότερος	κυριότερη	κυριότερο	κυριότεροι	κυριότερες	κυριότερα
genitive	κυριότερου	κυριότερης	κυριότερου	κυριότερων	κυριότερων	κυριότερων
accusative	κυριότερο	κυριότερη	κυριότερο	κυριότερους	κυριότερες	κυριότερα
vocative	κυριότερε	κυριότερη	κυριότερο	κυριότεροι	κυριότερες	κυριότερα
derivations	relative superlative: ο + comparative forms (eg "ο κυριότερος", etc)
absolute superlative	singular			plural
	masculine	feminine	neuter	masculine	feminine	neuter
nominative	κυριότατος	κυριότατη	κυριότατο	κυριότατοι	κυριότατες	κυριότατα
genitive	κυριότατου	κυριότατης	κυριότατου	κυριότατων	κυριότατων	κυριότατων
accusative	κυριότατο	κυριότατη	κυριότατο	κυριότατους	κυριότατες	κυριότατα
vocative	κυριότατε	κυριότατη	κυριότατο	κυριότατοι	κυριότατες	κυριότατα

Noun

κύριος (kýrios) m,   plural κύριοι

1. master (someone who has control over something or someone)
2. mister (title conferred on an adult male)
3. sir (an address to any male)

Declension

declension of κύριος

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	κύριος	κύριοι
genitive (γενική)	κυρίου	κυρίων
accusative (αιτιατική)	κύριο	κυρίους
vocative (κλητική)	κύριε	κύριοι

Related terms

• Κύριος m (“Lord”)
• κυρία f (“madam”)

See also

• δεσποινίς f (“miss”)