वीर
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
[edit] Sanskrit
[edit] Etymology
From Proto-Indo-Iranian *wiHras, from Proto-Indo-European *wiHrós. Cognates include Latin vir, Lithuanian výras, Old Irish fer, Old Norse verr, Gothic 𐍅𐌰𐌹𐍂 (waír), Ossetian ир (ir, “Ossetians”) and Old English wer (English were-).
[edit] Adjective
वीर (vīrá)
[edit] Noun
वीर (vīrá) m.
- man, especially a brave or eminent man, hero, chief (sometimes applied to gods)
- a hero
- a husband
- a male child, son
- the male of an animal
- an adept
- heroism
- an actor
- fire, (especially) sacred or sacrificial fire
[edit] Declension
Masculine a-stem declension of वीर
| Singular | Dual | Plural | |
|---|---|---|---|
| Nominative | वीरः (vīraḥ) | वीरौ (vīrau) | वीराः (vīrāḥ) |
| Vocative | वीर (vīra) | वीरौ (vīrau) | वीराः (vīrāḥ) |
| Accusative | वीरम् (vīram) | वीरौ (vīrau) | वीरान् (vīrān) |
| Instrumental | वीरेण (vīreṇa) | वीराभ्याम् (vīrābhyām) | वीरैः (vīraiḥ) |
| Dative | वीराय (vīrāya) | वीराभ्याम् (vīrābhyām) | वीरेभ्यः (vīrebhyaḥ) |
| Ablative | वीरात् (vīrāt) | वीराभ्याम् (vīrābhyām) | वीरेभ्यः (vīrebhyaḥ) |
| Genitive | वीरस्य (vīrasya) | वीरयोः (vīrayoḥ) | वीराणाम् (vīrāṇām) |
| Locative | वीरे (vīre) | वीरयोः (vīrayoḥ) | वीरेषु (vīreṣu) |
[edit] Noun
वीर (vīrá) n.
[edit] Declension
Neuter a-stem declension of वीर
| Singular | Dual | Plural | |
|---|---|---|---|
| Nominative | वीरम् (vīram) | वीरे (vīre) | वीराणि (vīrāṇi) |
| Vocative | वीर (vīra) | वीरे (vīre) | वीराणि (vīrāṇi) |
| Accusative | वीरम् (vīram) | वीरे (vīre) | वीराणि (vīrāṇi) |
| Instrumental | वीरेण (vīreṇa) | वीराभ्याम् (vīrābhyām) | वीरैः (vīraiḥ) |
| Dative | वीराय (vīrāya) | वीराभ्याम् (vīrābhyām) | वीरेभ्यः (vīrebhyaḥ) |
| Ablative | वीरात् (vīrāt) | वीराभ्याम् (vīrābhyām) | वीरेभ्यः (vīrebhyaḥ) |
| Genitive | वीरस्य (vīrasya) | वीरयोः (vīrayoḥ) | वीराणाम् (vīrāṇām) |
| Locative | वीरे (vīre) | वीरयोः (vīrayoḥ) | वीरेषु (vīreṣu) |
