fylla

Faroese

Etymology

From Old Norse fylla, from Proto-Germanic *fullijaną.

Verb

fylla (third person singular past indicative fylti, supine fylt)

1. to fill
2. to have a birthday

Conjugation

   Conjugation of fylla

fylla, v-9nn
number	singular			plural
person	first	second	third	all
Indicative	eg	tú	hann / hon tað	vit, tit, teir / tær / tey tygum
Present	fylli	fyllir	fyllir	fylla
Past	fylti	fylti	fylti	fyltu
Imperative		tú		tit
Present	—	fyll !	—	fyllið !
Infinitive	fylla
Pres. part.	fyllandi
Past part. a39	fyltur
Supine	fylt

---

Icelandic

Etymology

From Old Norse fylla, from Proto-Germanic *fullijaną.

Pronunciation

• IPA: /ˈfɪtla/

  Rhymes: -ɪtla

Verb

fylla weak verb (third person singular past indicative fyllti, supine fyllt)

1. to fill

Conjugation

fylla — active voice (germynd)

infinitive (nafnháttur)		að fylla
supine (sagnbót)		fyllt
present participle (lýsingarháttur nútíðar)		fyllandi
	indicative (framsöguháttur)			subjunctive (viðtengingarháttur)
present (nútíð)	ég fylli	við fyllum	present (nútíð)	ég fylli	við fyllum
	þú fyllir	þið fyllið		þú fyllir	þið fyllið
	hann, hún, það fyllir	þeir, þær, þau fylla		hann, hún, það fylli	þeir, þær, þau fylli
past (þátíð)	ég fyllti	við fylltum	past (þátíð)	ég fyllti	við fylltum
	þú fylltir	þið fylltuð		þú fylltir	þið fylltuð
	hann, hún, það fyllti	þeir, þær, þau fylltu		hann, hún, það fyllti	þeir, þær, þau fylltu
imperative (boðháttur)	fyll (þú)	fyllið (þið)
	Forms with appended personal pronoun
	fylltu	fylliði *
* Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

fyllast — mediopassive voice (miðmynd)

infinitive (nafnháttur)		að fyllast
supine (sagnbót)		fyllst
present participle (lýsingarháttur nútíðar)		fyllandist ** ** the mediopassive present participle is extremely rare and normally not used; it is never used attributively or predicatively, only for explicatory subclauses
	indicative (framsöguháttur)			subjunctive (viðtengingarháttur)
present (nútíð)	ég fyllist	við fyllumst	present (nútíð)	ég fyllist	við fyllumst
	þú fyllist	þið fyllist		þú fyllist	þið fyllist
	hann, hún, það fyllist	þeir, þær, þau fyllast		hann, hún, það fyllist	þeir, þær, þau fyllist
past (þátíð)	ég fylltist	við fylltumst	past (þátíð)	ég fylltist	við fylltumst
	þú fylltist	þið fylltust		þú fylltist	þið fylltust
	hann, hún, það fylltist	þeir, þær, þau fylltust		hann, hún, það fylltist	þeir, þær, þau fylltust
imperative (boðháttur)	fyllst (þú)	fyllist (þið)
	Forms with appended personal pronoun
	fyllstu	fyllisti *
* Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

fylltur — past participle (lýsingarháttur þátíðar)

strong declension (sterk beyging)	singular (eintala)				plural (fleirtala)
	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)		masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)
nominative (nefnifall)	fylltur	fyllt	fyllt		fylltir	fylltar	fyllt
accusative (þolfall)	fylltan	fyllta	fyllt		fyllta	fylltar	fyllt
dative (þágufall)	fylltum	fylltri	fylltu		fylltum	fylltum	fylltum
genitive (eignarfall)	fyllts	fylltrar	fyllts		fylltra	fylltra	fylltra
weak declension (veik beyging)	singular (eintala)				plural (fleirtala)
	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)		masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)
nominative (nefnifall)	fyllti	fyllta	fyllta		fylltu	fylltu	fylltu
accusative (þolfall)	fyllta	fylltu	fyllta		fylltu	fylltu	fylltu
dative (þágufall)	fyllta	fylltu	fyllta		fylltu	fylltu	fylltu
genitive (eignarfall)	fyllta	fylltu	fyllta		fylltu	fylltu	fylltu

---

Old Norse

Etymology

From Proto-Germanic *fullijaną, akin to Old English fyllan, Old High German fullen.

Verb

fylla

1. to fill

Descendants

Danish: fylde Faroese: fylla Icelandic: fylla

Norwegian: fylle Swedish: fylla

---

Swedish

Pronunciation

• audio

  (file)

Etymology 1

Noun

fylla c

1. a state of drunkenness

Declension

Declension of fylla

	singular		plural
common	indefinite	definite	indefinite	definite
nominative	fylla	fyllan	fyllor	fyllorna
genitive	fyllas	fyllans	fyllors	fyllornas

Etymology 2

From Old Swedish fylla (Old Norse fylla). Swedish and Old Norse fylla belongs to Swedish full resp. Old Norse fullr. Cognate with Danish fylde, Norwegian fylle, English fill, German füllen, Gothic fulljan.

Verb

fylla (present fyller, preterite fyllde, supine fyllt, imperative fyll)

1. to fill, to make full

Conjugation

Conjugation of fylla

	Active	Passive
Infinitive	fylla	fyllas
Present tense	fyller	fylls, fylles
Past tense	fyllde	fylldes
Supine	fyllt	fyllts
Imperative	fyll	—
Present participle	fyllande
Past participle	fylld

Related terms

• fylla år
• fyllning