पुत्र

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Hindi[edit]

Etymology[edit]

Borrowing from Sanskrit पुत्र ‎(putra).

Noun[edit]

पुत्र ‎(putram ‎(Urdu spelling پتر)

  1. (chiefly in compounds) a son, child

Synonyms[edit]


Sanskrit[edit]

Etymology[edit]

From Proto-Indo-European *peh₂u-. Cognate with Ancient Greek παῖς ‎(paîs, child, son), Latin puer ‎(boy).

Noun[edit]

पुत्र ‎(putrám

  1. a son, child
  2. a species of small venomous animal
  3. (astrology) name of the fifth house

Declension[edit]

Masculine a-stem declension of पुत्र
Nom. sg. पुत्रः ‎(putraḥ)
Gen. sg. पुत्रस्य ‎(putrasya)
Singular Dual Plural
Nominative पुत्रः ‎(putraḥ) पुत्रौ ‎(putrau) पुत्राः ‎(putrāḥ)
Vocative पुत्र ‎(putra) पुत्रौ ‎(putrau) पुत्राः ‎(putrāḥ)
Accusative पुत्रम् ‎(putram) पुत्रौ ‎(putrau) पुत्रान् ‎(putrān)
Instrumental पुत्रेण ‎(putreṇa) पुत्राभ्याम् ‎(putrābhyām) पुत्रैः ‎(putraiḥ)
Dative पुत्राय ‎(putrāya) पुत्राभ्याम् ‎(putrābhyām) पुत्रेभ्यः ‎(putrebhyaḥ)
Ablative पुत्रात् ‎(putrāt) पुत्राभ्याम् ‎(putrābhyām) पुत्रेभ्यः ‎(putrebhyaḥ)
Genitive पुत्रस्य ‎(putrasya) पुत्रयोः ‎(putrayoḥ) पुत्राणाम् ‎(putrāṇām)
Locative पुत्रे ‎(putre) पुत्रयोः ‎(putrayoḥ) पुत्रेषु ‎(putreṣu)

Descendants[edit]

Derived terms[edit]