पुत्र

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Hindi[edit]

Etymology[edit]

Borrowed from Sanskrit पुत्र (putra).

Noun[edit]

पुत्र (putram (Urdu spelling پتر)

  1. (chiefly in compounds) a son, child

Synonyms[edit]


Sanskrit[edit]

Pronunciation[edit]

Etymology[edit]

From Proto-Indo-European *peh₂u-. Cognate with Ancient Greek παῖς (paîs, child, son), Latin puer (boy).

Noun[edit]

पुत्र (putrám

  1. a son, child
    Synonyms: सूनु (sūnu)
  2. a species of small venomous animal
  3. (astrology) name of the fifth house

Declension[edit]

Masculine a-stem declension of पुत्र
Nom. sg. पुत्रः (putraḥ)
Gen. sg. पुत्रस्य (putrasya)
Singular Dual Plural
Nominative पुत्रः (putraḥ) पुत्रौ (putrau) पुत्राः (putrāḥ)
Vocative पुत्र (putra) पुत्रौ (putrau) पुत्राः (putrāḥ)
Accusative पुत्रम् (putram) पुत्रौ (putrau) पुत्रान् (putrān)
Instrumental पुत्रेण (putreṇa) पुत्राभ्याम् (putrābhyām) पुत्रैः (putraiḥ)
Dative पुत्राय (putrāya) पुत्राभ्याम् (putrābhyām) पुत्रेभ्यः (putrebhyaḥ)
Ablative पुत्रात् (putrāt) पुत्राभ्याम् (putrābhyām) पुत्रेभ्यः (putrebhyaḥ)
Genitive पुत्रस्य (putrasya) पुत्रयोः (putrayoḥ) पुत्राणाम् (putrāṇām)
Locative पुत्रे (putre) पुत्रयोः (putrayoḥ) पुत्रेषु (putreṣu)

Descendants[edit]

Derived terms[edit]