पुत्र

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Hindi[edit]

Etymology[edit]

Borrowed from Sanskrit पुत्र (putrá).

Noun[edit]

पुत्र (putram (Urdu spelling پتر)

  1. (chiefly in compounds) a son, child

Synonyms[edit]


Sanskrit[edit]

Alternative scripts[edit]

Etymology[edit]

From Proto-Indo-Aryan *putrás, from Proto-Indo-Iranian *putrás, from Proto-Indo-European *peh₂w-. Cognate with Avestan 𐬞𐬎𐬚𐬭𐬀 (puθra), Old Persian 𐎱𐎢𐏂 (puça, son), Ancient Greek παῖς (paîs, child, son), Latin puer (boy).

Pronunciation[edit]

  • (Vedic) IPA(key): /put̪.ɽɐ́/
  • (Classical) IPA(key): /ˈput̪.ɽɐ/
  • Noun[edit]

    पुत्र (putrám

    1. a son, child
      Synonyms: सूनु (sūnú), जात (jātá)
    2. a species of small venomous animal
    3. (astrology) name of the fifth house

    Declension[edit]

    Masculine a-stem declension of पुत्र (putrá)
    Singular Dual Plural
    Nominative पुत्रः
    putráḥ
    पुत्रौ
    putraú
    पुत्राः / पुत्रासः¹
    putrā́ḥ / putrā́saḥ¹
    Vocative पुत्र
    pútra
    पुत्रौ
    pútrau
    पुत्राः / पुत्रासः¹
    pútrāḥ / pútrāsaḥ¹
    Accusative पुत्रम्
    putrám
    पुत्रौ
    putraú
    पुत्रान्
    putrā́n
    Instrumental पुत्रेण
    putréṇa
    पुत्राभ्याम्
    putrā́bhyām
    पुत्रैः / पुत्रेभिः¹
    putraíḥ / putrébhiḥ¹
    Dative पुत्राय
    putrā́ya
    पुत्राभ्याम्
    putrā́bhyām
    पुत्रेभ्यः
    putrébhyaḥ
    Ablative पुत्रात्
    putrā́t
    पुत्राभ्याम्
    putrā́bhyām
    पुत्रेभ्यः
    putrébhyaḥ
    Genitive पुत्रस्य
    putrásya
    पुत्रयोः
    putráyoḥ
    पुत्राणाम्
    putrā́ṇām
    Locative पुत्रे
    putré
    पुत्रयोः
    putráyoḥ
    पुत्रेषु
    putréṣu
    Notes
    • ¹Vedic

    Derived terms[edit]

    Descendants[edit]