बुद्धि

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Hindi[edit]

Etymology[edit]

Borrowed from Sanskrit बुद्धि (búddhi), from the root verb बुध् (budh, to understand, comprehend).

Pronunciation[edit]

Noun[edit]

बुद्धि (buddhif (Urdu spelling بدھی)

  1. intelligence
    उकसी बुद्धि की हीनता बहुत प्रकट है।
    uksī buddhi kī hīntā bahut prakaṭ hai.
    His lack of intelligence is very apparent.

Synonyms[edit]

Derived terms[edit]

References[edit]


Rajbanshi[edit]

Noun[edit]

बुद्धि (buddhi) (classifier खान, uncountable)

  1. wisdom
  2. intelligence

Sanskrit[edit]

Etymology[edit]

From Proto-Indo-Aryan *bʰúddʰiṣ, from Proto-Indo-Iranian *bʰúdᶻdʰiš, from Proto-Indo-European *bʰúdʰtis, from *bʰewdʰ- (to be awake). Cognate with Avestan 𐬠𐬎𐬯𐬙𐬌 (busti), Ancient Greek πῠ́στῐς (pústis), Lithuanian bùsti.

Pronunciation[edit]

Noun[edit]

बुद्धि (búddhif

  1. intelligence, the power of forming and retaining conceptions and general notions
  2. reason
  3. intellect
  4. mind
  5. discernment, judgment

Declension[edit]

Feminine i-stem declension of बुद्धि (búddhi)
Singular Dual Plural
Nominative बुद्धिः
búddhiḥ
बुद्धी
búddhī
बुद्धयः
búddhayaḥ
Vocative बुद्धे
búddhe
बुद्धी
búddhī
बुद्धयः
búddhayaḥ
Accusative बुद्धिम्
búddhim
बुद्धी
búddhī
बुद्धीः
búddhīḥ
Instrumental बुद्ध्या
búddhyā
बुद्धिभ्याम्
búddhibhyām
बुद्धिभिः
búddhibhiḥ
Dative बुद्धये / बुद्ध्ये¹ / बुद्ध्यै²
búddhaye / búddhye¹ / búddhyai²
बुद्धिभ्याम्
búddhibhyām
बुद्धिभ्यः
búddhibhyaḥ
Ablative बुद्धेः / बुद्ध्याः²
búddheḥ / búddhyāḥ²
बुद्धिभ्याम्
búddhibhyām
बुद्धिभ्यः
búddhibhyaḥ
Genitive बुद्धेः / बुद्ध्याः²
búddheḥ / búddhyāḥ²
बुद्ध्योः
búddhyoḥ
बुद्धीनाम्
búddhīnām
Locative बुद्धौ / बुद्ध्याम्²
búddhau / búddhyām²
बुद्ध्योः
búddhyoḥ
बुद्धिषु
búddhiṣu
Notes
  • ¹Less common
  • ²Later Sanskrit

References[edit]