बुद्धि

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Hindi[edit]

Etymology[edit]

From Sanskrit बुद्धि (buddhi), from the root verb बुध् (budh, to understand, comprehend).

Pronunciation[edit]

Noun[edit]

बुद्धि (buddhif (Urdu spelling بدھی)

  1. intelligence
    उकसी बुद्धि की हीनता बहुत प्रकट है।
    uksī buddhi kī hīntā bahut prakaṭ hai.
    His lack of intelligence is very apparent.

Synonyms[edit]

Derived terms[edit]

References[edit]


Rajbanshi[edit]

Noun[edit]

बुद्धि (buddhi) (classifier खान, uncountable)

  1. wisdom
  2. intelligence

Sanskrit[edit]

Etymology[edit]

From Proto-Indo-Iranian *bʰúdᶻdʰiš, from Proto-Indo-European *bʰúdʰtis. Cognate with Avestan 𐬠𐬎𐬯𐬙𐬌 (busti), Ancient Greek πῠ́στῐς (pústis), Lithuanian bùsti.

Pronunciation[edit]

  • (Vedic) IPA(key): /bud̪.d̪ʱi/, [bud̪̚.d̪ʱi]
  • (Classical) IPA(key): /ˈbud̪.d̪ʱi/, [ˈbud̪̚.d̪ʱi]
  • Noun[edit]

    बुद्धि (buddhif

    1. intelligence, the power of forming and retaining conceptions and general notions
    2. reason
    3. intellect
    4. mind
    5. discernment, judgment

    Declension[edit]

    Feminine i-stem declension of बुद्धि
    Nom. sg. बुद्धिः (buddhiḥ)
    Gen. sg. बुद्ध्याः / बुद्धेः (buddhyāḥ / buddheḥ)
    Singular Dual Plural
    Nominative बुद्धिः (buddhiḥ) बुद्धी (buddhī) बुद्धयः (buddhayaḥ)
    Vocative बुद्धे (buddhe) बुद्धी (buddhī) बुद्धयः (buddhayaḥ)
    Accusative बुद्धिम् (buddhim) बुद्धी (buddhī) बुद्धीः (buddhīḥ)
    Instrumental बुद्ध्या (buddhyā) बुद्धिभ्याम् (buddhibhyām) बुद्धिभिः (buddhibhiḥ)
    Dative बुद्ध्यै / बुद्धये (buddhyai / buddhaye) बुद्धिभ्याम् (buddhibhyām) बुद्धिभ्यः (buddhibhyaḥ)
    Ablative बुद्ध्याः / बुद्धेः (buddhyāḥ / buddheḥ) बुद्धिभ्याम् (buddhibhyām) बुद्धिभ्यः (buddhibhyaḥ)
    Genitive बुद्ध्याः / बुद्धेः (buddhyāḥ / buddheḥ) बुद्ध्योः (buddhyoḥ) बुद्धीनाम् (buddhīnām)
    Locative बुद्ध्याम् / बुद्धौ (buddhyām / buddhau) बुद्ध्योः (buddhyoḥ) बुद्धिषु (buddhiṣu)

    References[edit]