aanbellen

Dutch

Etymology

Compound of aan +‎ bellen (“to ring”).

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈaːnˌbɛ.lə(n)/

• Audio:

  (file)

• Hyphenation: aan‧bel‧len

Verb

aanbellen

1. (intransitive) to ring the doorbell

Conjugation

Conjugation of aanbellen (weak, separable)
infinitive	aanbellen
past singular	belde aan
past participle	aangebeld
infinitive	aanbellen
gerund	aanbellen n
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	bel aan	belde aan	aanbel	aanbelde
2nd person sing. (jij)	belt aan, bel aan2	belde aan	aanbelt	aanbelde
2nd person sing. (u)	belt aan	belde aan	aanbelt	aanbelde
2nd person sing. (gij)	belt aan	belde aan	aanbelt	aanbelde
3rd person singular	belt aan	belde aan	aanbelt	aanbelde
plural	bellen aan	belden aan	aanbellen	aanbelden
subjunctive sing.1	belle aan	belde aan	aanbelle	aanbelde
subjunctive plur.1	bellen aan	belden aan	aanbellen	aanbelden
imperative sing.	bel aan
imperative plur.1	belt aan
participles	aanbellend	aangebeld
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Synonyms

• aanschellen (uncommon)