afscheiden

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Etymology[edit]

From af +‎ scheiden.

Verb[edit]

afscheiden

  1. (transitive) to separate
  2. (transitive, physiology) to secrete

Inflection[edit]

Inflection of afscheiden (weak with strong past participle, separable)
infinitive afscheiden
past singular scheidde af
past participle afgescheiden
infinitive afscheiden
gerund afscheiden n
verbal noun
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular scheid af scheidde af afscheid afscheidde
2nd person sing. (jij) scheidt af scheidde af afscheidt afscheidde
2nd person sing. (u) scheidt af scheidde af afscheidt afscheidde
2nd person sing. (gij) scheidt af scheidde af afscheidt afscheidde
3rd person singular scheidt af scheidde af afscheidt afscheidde
plural scheiden af scheidden af afscheiden afscheidden
subjunctive sing.1 scheide af scheidde af afscheide afscheidde
subjunctive plur.1 scheiden af scheidden af afscheiden afscheidden
imperative sing. scheid af
imperative plur.1 scheidt af
participles afscheidend afgescheiden
1) Archaic.

Synonyms[edit]

Anagrams[edit]