bekend
Danish
Verb
bekend
Dutch
Etymology
From Middle Dutch bekent, Part participle of bekennen (“to know”).
Pronunciation
Adjective
bekend (comparative bekender, superlative bekendst)
Inflection
Declension of bekend | ||||
---|---|---|---|---|
uninflected | bekend | |||
inflected | bekende | |||
comparative | bekender | |||
positive | comparative | superlative | ||
predicative/adverbial | bekend | bekender | het bekendst het bekendste | |
indefinite | m./f. sing. | bekende | bekendere | bekendste |
n. sing. | bekend | bekender | bekendste | |
plural | bekende | bekendere | bekendste | |
definite | bekende | bekendere | bekendste | |
partitive | bekends | bekenders | — |
Synonyms
Antonyms
Derived terms
Derived terms
Participle
bekend
Inflection
Declension of bekend | ||||
---|---|---|---|---|
uninflected | bekend | |||
inflected | bekende | |||
positive | ||||
predicative/adverbial | bekend | |||
indefinite | m./f. sing. | bekende | ||
n. sing. | bekend | |||
plural | bekende | |||
definite | bekende | |||
partitive | bekends |