bestendigen

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

From bestendig +‎ -en, calque of German beständigen.

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): /bəˈstɛndəɣə(n)/
  • (file)
  • Hyphenation: be‧sten‧di‧gen

Verb[edit]

bestendigen

  1. (transitive) to perpetuate, to prolong, to reinforce, to consolidate [from late 17th c.]

Inflection[edit]

Inflection of bestendigen (weak, prefixed)
infinitive bestendigen
past singular bestendigde
past participle bestendigd
infinitive bestendigen
gerund bestendigen n
present tense past tense
1st person singular bestendig bestendigde
2nd person sing. (jij) bestendigt bestendigde
2nd person sing. (u) bestendigt bestendigde
2nd person sing. (gij) bestendigt bestendigde
3rd person singular bestendigt bestendigde
plural bestendigen bestendigden
subjunctive sing.1 bestendige bestendigde
subjunctive plur.1 bestendigen bestendigden
imperative sing. bestendig
imperative plur.1 bestendigt
participles bestendigend bestendigd
1) Archaic.

Synonyms[edit]

Derived terms[edit]