dronken

Dutch

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈdrɔŋ.kə(n)/

• Audio:

  (file)

• Hyphenation: dron‧ken
• Rhymes: -ɔŋkən

Etymology 1

From Middle Dutch dronken, from Old Dutch druncan, from Proto-Germanic *drunkanaz.

Adjective

dronken (comparative dronkener, superlative dronkenst)

1. drunk, drunken, in a state of intoxication after drinking alcohol beverages

   Synonyms: zat, bezopen, blauw, beschonken, lazarus

Declension

Declension of dronken
uninflected	dronken
inflected	dronken
comparative	dronkener
		positive	comparative	superlative
predicative/adverbial		dronken	dronkener	het dronkenst het dronkenste
indefinite	m./f. sing.	dronken	dronkener	dronkenste
	n. sing.	dronken	dronkener	dronkenste
	plural	dronken	dronkener	dronkenste
definite		dronken	dronkener	dronkenste
partitive		dronkens	dronkeners	—

Derived terms

• brooddronken
• dronken als een aap
• dronken als een balletje
• dronken als een kanon
• dronken als een kartouw
• dronken als een snip
• dronken als een tempelier
• dronken als een tor
• dronken slet
• dronkenlap
• dronkenman
• dronkenschap
• machtsdronken
• schijt hebben aan dronken Naatje
• slaapdronken
• smoordronken
• steendronken
• stomdronken
• vreugdedronken
• zegedronken

Descendants

• Afrikaans: dronk
• Berbice Creole Dutch: drunggu
• Negerhollands: dronk, drun, drunk
• → Sranan Tongo: drungu
  • → Saramaccan: dòongò

Etymology 2

See the etymology of the corresponding lemma form.

Verb

dronken

1. inflection of drinken:
   1. plural past indicative
   2. (dated or formal) plural past subjunctive

Etymology 3

See the etymology of the corresponding lemma form.

Noun

dronken

1. plural of dronk

Anagrams

• kronend

Middle English

Verb

dronken

1. past participle of drynken
   • 14^th Century, Chaucer, General Prologue

     And whan that he wel dronken hadde the wyn,
     Than wolde he speke no word but Latyn.

     And when he had drunk all the wine
     He would not speak a word other than Latin