indicatief

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

From French indicatif, from Latin indicativus.

Pronunciation[edit]

  • (file)
  • Hyphenation: in‧di‧ca‧tief

Adjective[edit]

indicatief ‎(comparative indicatiever, superlative indicatiefst)

  1. indicative, approximative, roughly estimated

Declension[edit]

Inflection of indicatief
uninflected indicatief
inflected indicatieve
comparative indicatiever
positive comparative superlative
predicative/adverbial indicatief indicatiever het indicatiefst
het indicatiefste
indefinite m./f. sing. indicatieve indicatievere indicatiefste
n. sing. indicatief indicatiever indicatiefste
plural indicatieve indicatievere indicatiefste
definite indicatieve indicatievere indicatiefste
partitive indicatiefs indicatievers

Noun[edit]

indicatief m ‎(plural indicatieven)

  1. (grammar) The indicative mode

Synonyms[edit]