polski

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search
See also: Polski and pólski

Finnish[edit]

Verb[edit]

polski

  1. inflection of polskia:
    1. third-person singular indicative past
    2. indicative present connegative
    3. second-person singular imperative present/present connegative

Lower Sorbian[edit]

Adjective[edit]

polski

  1. Superseded spelling of pólski.

Declension[edit]


Polish[edit]

Etymology[edit]

From Polska +‎ -ski.

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): /ˈpɔl.ski/
  • (file)
  • Rhymes: -ɔlski
  • Syllabification: pol‧ski

Adjective[edit]

polski (comparative bardziej polski, superlative najbardziej polski, adverb polsko)

  1. Polish (of, or from Poland)
    Hypernym: słowiański

Declension[edit]

Noun[edit]

polski m inan

  1. Polish (language)
    Mówisz po polsku?Do you speak Polish? (informal)
    Czy mówi pan po polsku?Do you speak Polish? (formal, to male)
    Czy mówi pani po polsku?Do you speak Polish? (formal, to female)
    Nie mówię po polsku.I don't speak Polish.
  2. (colloquial) Polish class
    Jutro mam klasówkę z polskiego.Tomorrow I have a Polish test.

Declension[edit]

Related terms[edit]

adjectives
adverbs
nouns
verbs

Further reading[edit]

  • polski in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • polski in Polish dictionaries at PWN