sprokkelen

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

  • (file)
  • Rhymes: -ɔkələn

Verb[edit]

sprokkelen

  1. (transitive or intransitive) To glean. To harvest what has been left.
  2. (archaic, transitive or intransitive) To gather firewood.
  3. (transitive or intransitive) To gather small stuff without paying for it.
    Ik heb wat sigaretten gesprokkeld bij mijn vrienden — I have gathered some cigarettes from my friends.
  4. (intransitive) To cheat (in competitions).

Usage notes[edit]

In the sense of "gathering firewood", sprokkelen is no longer used absolutely (intransitively), but rather pleonastically, as in hout sprokkelen.

Inflection[edit]

Inflection of sprokkelen (weak)
infinitive sprokkelen
past singular sprokkelde
past participle gesprokkeld
infinitive sprokkelen
gerund sprokkelen n
present tense past tense
1st person singular sprokkel sprokkelde
2nd person sing. (jij) sprokkelt sprokkelde
2nd person sing. (u) sprokkelt sprokkelde
2nd person sing. (gij) sprokkelt sprokkelde
3rd person singular sprokkelt sprokkelde
plural sprokkelen sprokkelden
subjunctive sing.1 sprokkele sprokkelde
subjunctive plur.1 sprokkelen sprokkelden
imperative sing. sprokkel
imperative plur.1 sprokkelt
participles sprokkelend gesprokkeld
1) Archaic.

Derived terms[edit]