weggaan

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Etymology[edit]

From weg +‎ gaan.

Verb[edit]

weggaan

  1. to go away, to leave

Inflection[edit]

Inflection of weggaan (strong class 7, irregular, separable)
infinitive weggaan
past singular ging weg
past participle weggegaan
infinitive weggaan
gerund weggaan n
verbal noun
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular ga weg ging weg wegga wegging
2nd person sing. (jij) gaat weg ging weg weggaat wegging
2nd person sing. (u) gaat weg ging weg weggaat wegging
2nd person sing. (gij) gaat weg gingt weg weggaat weggingt
3rd person singular gaat weg ging weg weggaat wegging
plural gaan weg gingen weg weggaan weggingen
subjunctive sing.1 ga weg ginge weg wegga wegginge
subjunctive plur.1 gaan weg gingen weg weggaan weggingen
imperative sing. ga weg
imperative plur.1 gaat weg
participles weggaand weggegaan
1) Archaic.

Synonyms[edit]

Anagrams[edit]